จบแล้ว...

posted on 06 Apr 2013 22:22 by ninesun directory Fiction, Diary, Idea
 
 
คุณรู้มั้ย...การศึกษาของคนเราเนี่ย...มีเวลาเท่ากับลมหายใจที่เรามีนั้นละ
แต่ช่วงการศึกษาที่เรียกได้ว่า..."แมร่งสุดตีน"น่ะ

ดันมีแค่3ปี...ก่อนที่คุณจะโตเป็นผู้เป็นคนมากขึ้นน่ะนะ
 
แล้วดันเป็นสามปีที่น่าจดจำสุดเลยก็ว่าได้...หลายๆเขาบอกมาน่ะนะ

"นี้กูเหลือการบ้านอีกเท่าไรวะ..."ผมทิ้งตัวลงเบาๆบนพื้นไม้ปาเก้ที่ไม่ได้นุ่มไปกว่าพื้นหินตรงองค์พระ
"น้อย....ถ้าเทียบกับคนที่ไม่เอาส้นตีนอะไรเลยตลอด3ปีอะนะ"เพื่อนผมคนหนึ่งพูดขึ้นขณะที่ยังวุ่นอยู่กับการทำการบ้านวิชาคณิตศาตร์ที่เหมือนว่าจะได้มาตั้งแต่ต้นเทอม

"คือบางทีกูก็สงสัยนะ...การบ้านมันเยอะเกินไป...หรือพวกเราดองงานเยอะกันแน่วะ"เพื่อนอีกคนพูดขึ้นทั้งๆที่ยังใส่หูฟังและเปิดเพลงเหมือนกับเปิดคอนเสิร์ตย่อมๆหน้าห้องสมุด
 
"ทั้งสองอย่าง..."หัวหน้าห้องของผม...หรือคือสาวอวบผู้หุ่นดียิ้มแย้มและจริงจังไปกับทุกอย่างใส่ใจความรู้สึกตั้งแต่ประตูห้องยันคุณสันติ(?) แถมยังเป้นหัวหน้าที่แบบใช้อำนาจไม่เป็นและยังแบกรับทุกอย่างไว้กับตัวเองทั้งๆที่ไม่ได้แรงเยอะอะไร- -
 
"เอาน่าแต่ซันก็เหลือแค่ส่งหนังสืออิ้งที่เหลืออีกสามบท วิทย์อีกสองงาน แล้วก็คณิตครึ่่งเล่ม แล้วก็ "

"พอก่อนนา...มันไม่ได้ช่วยให้งานมันลดลงเลยวะ..."ผมดีดตัวขึ้นมา ห้ามหัวหน้าห้องที่หน้ารักของห้องผม"อ่อ...ไอ้สน...รีบๆลอกการวิทย์ของจ๊ะเลยนะ...จองไอ้จั้ดแมร่งอ่านอยากมาก"

"กูก็บอกให้เมื่อวานเอาของจ๊ะไปลอกก่อนแล้วมึงก็สแกนแล้วส่งเข้าเฟศห้องเดี่ยวกูไปลอก"สนที่กำลังคิ้วคมวดกับสมุดทั้งสองเล่มตอม
 
"เมื่อวานกูตัดต่อวีดีโอของISอยู่วะ...จารย์ให้ส่งวันนี้วันสุดท้ายแล้ววันนี้กูยังเกือบไม่ทันเลย"ผมตอบอย่างซังกะตาย
 
"เฮ้ยของมึงส่งวันนี้หรอวะ...ขอกูยาวถึงวันตัดเกรดอะ"จั้ดเพื่อนเจ้าของคอนเสิร์ตพูดขึ้น
 
"ดีละมึง"เป็นจังหวะเดียวกันที่ผมกับอันหันมาแล้วพูดพร้อมกัน
 
...........................................................
 
"หน้ากูเป็นไงบ้างวะ..."ผมถามเพื่อนที่แต่งหน้าให้...
"ซัน...เขาอยากบอกว่า...วันนี้แกค้นพบตัวเองแล้วละ"จ๊ะหยิบกระจกออกส่องหน้าผม...
"ไอ้...นี้มันใครกันวะ...ไม่ใช่กูใช่มะ"ผมหันไปถามเพื่อน4-5คนข้างๆที่โดนจ๊ะแต่งหน้าให้
"นั้นคือมึง"ซึ่งมีสภาพไม่ต่างจากผมเท่าไร
.....
"ทุกคนฟังอีนาน่ะ...เอ้านาพูดได้"อ้อน...เพื่อนคนหนึ่งในห้องตะโกนขึ้น...ทุกคนต่างยกให้เธอคนนี้คือเครื่องเสียงของห้องเลยก็ว่าได้
 
นาที่ดูไม่ค่อยมั้นใจพูดขึ้น...ซึ้งสภาพก็...นะ- -"ก็วันนี้เต้นแบบที่ซ้อมนะ...แล้วก็บูมเสียงดังๆด้วย เอโคปะ"

ทุกคนในห้องยังไม่ทันได้คานรับหรือตอบอะไร ก็มีเสียงจากกรรมการรุ่นตะโกนมาบอกว่า
"ไอ้...ห้องเจ็ด...เร็วๆด้วยเตรียมตัวข้างเวที"
 
ในโรงอาหารที่วุ่นวายทุกคนต่างหัวเราะกันอย่าเต็มที่เม้จะโดนต่อว่าด้วยคำที่หยาบคายแค่ไหนก็ตาม
ผมได้แต่กระซิบกับพวกจั้ดและสนแค่ว่า 'จบงานนี้มึงโดนกูเผาแน่อี ไม ' ซึ่งมันก้ยังเป็นเหมือนเรื่องตลกอยู่ดี
 
....
ห้องอะไร ห้องอะไร ห้องอะไร-6/7 6/7 6/7
จะจบไหม จะจบไหม จะจบไหม-จบ(โว้ย)
 
 
"เอาให้จบนะเว้ยการบ้านใครยังไม่ส่งตามส่งให้ครบนะ"นาบอกหลังจากที่ทุกคนเขามารวมกันหลังจากถ่ายรูป

ทุกคนหัวเราะ...ยกเว้นพวกผมและเพื่อนอีกสองสามคนที่ฟังไปพร้อมกับการบ้านบนโต๊ะ

..........................................................................
..............................................................
.....................................................
..............................................
.......................................
...............................
.........................
....................
...............
..........
.......
...
.
 
"นี้กูกำลังจะจบแล้วจริงๆดิ..."
 
ผมพูดอย่างแผ่วเบาบนองค์พระที่ชุ้มไปด้วยน้ำยาขัดพื้นและน้ำฝน
 
"3ปี...แมร่ง..."
 
 
 
แด่3ปี....
แด่เพื่อนทั้ง40คนในห้อง6/7
แด่ความรักที่เหมือนจะมากมาย
แด่ความเข้าใจที่ไม่ค่อยลงตัว
แด่...ทุกๆอย่างที่ผ่านมาด้วยกัน
แด่ความคิดที่ผมไม่เเคยจะสนพวกคุณ
แต่รู้ตัวอีกที...ผมแมร่งตกหลุมรักพวกคุณแล้ววะ

......
....
..
.
ลงนาม:://แสงแรก\\

edit @ 6 Apr 2013 23:10:36 by //แสงแรก\\

Comment

Comment:

Tweet