กาลเวลา

posted on 16 Aug 2014 16:06 by ninesun directory Fiction

กาลเวลา

                ตั้งแต่เมื่อไรไม่รู้ที่เวลาของผมต้องเดินทางผ่านช่วงเวลาที่เคยผ่านมาแล้ว มันเริ่มจากความสงสัยหรือไม่ก็ความเบื่อหน่ายของพวกนักวิชาการประวัติศาสตร์ที่ไม่แน่ใจเกี่ยวกับอะไรก็ตามที่เคยผ่านไปแล้ว

                ที่จริงมนุษย์ควรเดินไปข้างหน้า แต่ ‘นักเดินทางย้อนเวลา’อย่างผมกับเดินย้อยหลังเพื่อครอบครัวเพื่ออนาคตของคนที่อยู่ในปัจจุบันของผม          

พวกผมแฝงตัวในประศาสตร์  ทำในสิ่งที่หน่วยงานต่างๆในยุคนั้นไม่สามารถทำได้ พิสูจน์ ความจริงที่ไม่มีใครพิสูจน์ได้ในยุคนั้นๆ  แต่ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงมันได้ เพราะการที่เราเปลี่ยนแปลงเรื่องที่เกิดขึ้นไปแล้วมันจะสงผลต่อ อนาคต อันที่จริงมันมีแนวคิดเกี่ยวกับแนวคิดโลกคู่ขนานที่เป็นโลกของเราเหมือนกันแต่ไม่เหมือนกันในขึ้นของประวัติศาสตร์  บ้างเพราะการเปลี่ยนแปลงของอดีตหรืออไรก็ตาม  บลาๆ ผมอธิบายไม่ถูกเหมือนกันนั้นละ แต่ที่แน่ๆคือถ้ามันเกิดขึ้นจริงละก็ต่อให้คนที่เส้นตื้นที่สุดในโลกก็คงหัวเราะไม่ออกแน่ๆ

เอิ่ม...ผมจะพูดเรื่องอะไรนะ...อ่อ...ตอนนี้ผมอยู่ในช่วงของสมัย ค.ศ.2014 ประเทศที่ร้อนเป็นปกติ มีรูปร่างคล้ายๆสัตว์โบราณที่ชื่อช้างไม่ก็เป็นขวานเนี่ยละ งานของผมคือตามสืบข้อมูลบางอย่างเกี่ยวกับเหตุการณ์ที่จะสงผลต่ออนาคตเพื่อให้รู้ว่าเหตุการณ์ที่บันทึกกับสิ่งที่เกิดขึ้นนั้นจริงหรือเปล่า

แต่เรื่องที่กำลังจะเกิดขึ้นมันไม่เกี่ยวกับกับงานเท่าไรหรอก

มันเป็นเรื่องในวันเสาร์ของเดือนที่5ตามรูปแบบการนับของคนยุคนี้น่ะนะซึ้งอันที่จริงเห็นเขาบอกกันว่ามันไม่ต่างกันเท่าไร ผมเดินทางมาถึงเป็นวันแรก...ซื้อบัตรการแสดงดนตรีของวงไอดอลต่างชาติ สองวง ที่เหมือนจะมาแสดงครั้งแรก  ผมได้เจอกับหญิงสาวคนนึง เธอไม่ใช่คนโดดเด่นอะไร บอกได้ว่าหน้าตาบ้านๆถึงจะถูก แต่งตัวเหมือนพนักงานออฟฟิตทั่วๆไปร้องเพลงของไอดอลเหล่านั้นเบาๆ
                ผมชอบเธอ
                ขอย้อยกลับมาที่เรื่องงานของผมหน่อยนะ ผมทำงานเพื่อส่งเงินให้พ่อแม่และหลานอีก4-5คนที่เป็นลูกของเพื่อนๆและพี่น้องที่ทำตัวไม่ได้เรื่องนั้นละ เอาน่าผมไม่ได้แต่งงานซักหน่อยอายุงานผมคือ30ปี แต่ตอนนี้ผมย้อนกลับมาได้เกือบหลายหมื่นปีเห็นจะได้...ผมเลิกนับไปแล้วละ บอกอีกครั้งงานของผมง่ายแค่จับตามองเป้าหมายในเวลาทำการ5วันพักงานเที่ยวได้ตามสบาย2วันเป็นเจ้านายตัวเองเงินดี จากนั้นค่อยเขียนรายงานส่งกลับไปที่ปัจจุบัน...หมายถึงปัจจุบันของผมน่ะนะ

เริ่มงานวันแรกผมควรไปหาเจ้าหน้าที่ขององค์กรข้ามเวลาเพื่อนตรวจสอบเรื่องอะไรก็ตามที่เกี่ยวกับงาน ส่วนใหญ่จะเป็นเหล่านักการเมืองทั้งในตอนนี้และในอนาคตหรือไปก็บุคลสำคัญที่ยังไม่สำคัญอะไรประมาณนั้น

แน่นอนผมไม่ติดต่อขอรับงานแต่สิ่งที่ทำคือติดตามเธอ ถึงแม้จะทำตัวออกนอกลู่นอกทางยังไงเดี่ยวก็มีคนมาแทนในช่วงเวลานั้นๆเองนั้นละ

อ่อ...ลืมบอกผมมาที่เวลานี้ในร่างกายของชายวัย20ปีและแน่นอนไม่ว่าจะผ่านมานานเท่าไรก็ตามผมก้ยังเป็นเด็กหนุ่มปีเนี่ยละแม้ในระบบจะขึ้นว่าผมทำงานมา26ปีแล้วก็ตาม

“ชอบวงนี้เหมือนกันหรอครับ”ผมถามเธอหลังจากการแสดงจบลง โดยปกติอาชีพผมมักจะไม่สุงสิงกับผู้คนแต่การเข้าไปทักทายคนอื่นก็ไม่ใช้เรื่องผิดอะไรในบางครั้งมันก็เป็นเรื่องปกติ

“อ่อ..ค่ะ”เธอตอบ

“มาคนเดี่ยวหรอครับ?”ผมถามต่อ

“ค่ะ”เธอตอบ

เราเดินไปคุยไปเหมือนเป็นคนที่รู้จักกันทั้งๆที่จริงเหมือนนักเรียนที่เปิดเทอมวันแรกแล้วถูกจับคู่ให้ทำงานด้วยกันในบางครั้งถ้าไม่พูดอะไรมันก็ไม่ใช้เรื่องแต่จะพูดคุยแบบสนิทปากมันก็ใช้เรื่อง

“ทานอะไรหน่อยไหมครับ”ผมบอกเมื่อเดินมาถึงร้านอาหารสีเหลืองๆแดงร้านหนึ่ง

“อืม...”เธอทำท้าเหมือนกำลังนึกอะไรอยู่แล้วพูดว่า “ไม่ดีกว่าค่ะ...เดี่ยวเรากับบ้านเลยดีกว่า”

“งั้นโชคดีนะครับ”ผมบอกกับเธอ

“ค่ะ...ไปก่อนนะ”เธอบอกก่อนที่จะหันหลังเดินไป

ผมไม่รู้ว่าจะหาเธอเจออีกได้ยังไงในยุคนี้ ถ้าเป็นยุคของผมพวกเราสามารถค้นหาข้อมูลจากฐานข้อมูลประชากรได้ในทันที แต่ในตอนนี้ผมไม่รู้เลยว่าผมจะหาเธอเจอได้ที่ใน

ดูๆไปแล้วเธออาจจะแก่กว่าผมไม่น่าเกิน5-6ปี  เป็นไปได้ว่าความรู้สึกที่เกิดขึ้นกับผมในตอนนี้มันเป้นความรู้สึกที่ว่า “ชอบ”ที่มีแนวโน้มเป็นไปได้ว่าผมต้องการให้มันพัฒนาไปเป็นความรัก ซึ่งมีคนโบราณกลุ่มหนึ่งได้ให้คำจำกัดความไว้ว่า “หากพบเจอความรักในขนานที่มีความรักจงอย่าได้สนใจความรักที่พบเจอแต่จงรักษารักที่อยู่ในมือ แต่หากพบเจอความรักในขณะที่ยังไม่มีจงหาทางเก็บรักษามันเอาไว้กับตัวซะ”รู้สึกจะเป็นคำพูดของคนในยุคนี้ที่ชื่อว่าแสงแรกหรืออะไรเนี่ยละแต่เป็นคนที่ล้มเหลวแบบสุดๆด้วยนะ

“ดะ...เดี่ยวก่อนครับ”ผมตัดสินใจเรียกเธอ อันที่จริงมันเป็นเรื่องที่ผิดต่อหน้าที่ด้วยซ้ำ อาจจะเพราะรับเบื่อหรอเปล่ากับการที่ต้องเดินถอยหลังเพียงลำพัง เหงากับการที่ไม่มีใครให้ปรึกษานอกจากนักเดินทางที่ไม่ได้ความสัมพันธ์ใดๆนอกจากเรื่องงาน อยากจะเดินไปข้างหน้าบ้างอยากจะมีใครซักคนบ้าง

 

“อันที่จริงเรื่องแบบนี้ก็มีบ้างนะครับแต่นานๆทีนะถึงจะเจอ แต่ถึงคุณยกเลิกและขอใช้ชีวิตในยุคนั้นๆแล้วก็ตามแต่คุณก็จะถูกจับตาตลอดเวลาเพื่อควบคุมไม่ให้กระทำการที่เสี่ยงต่อการเปลี่ยนแปลงเกี่ยวกับเวลาถึงแม้การมีตัวตนของพวกเรามันจะส่งผลอยู่แล้วก็เถอะ”เจ้าหน้าที่บอกกับผม

“สรุปว่าผมสามารถใช้ชีวิตอยู่ในยุคนี้ได้หรือเปล่าครับ?”ผมถามกลับ

“ได้ครับแต่แต่คุณก็จะเปลี่ยนแปลงประวัติศาสตร์ส่วนหนึ่งไปเลยนะครับถึงจะเป็นส่วนเล็กๆก็เถอะ”

มันเหมือนการปล่อยเกาะตัวเอง...แล้วก็โดดจากแพพร้อมกับถือไก่ย่างลงไปในดงฉลามเลยแหะ

ผมกลายเป็นคนของยุคนี้ด้วยอายุ20ปีแต่ความจริงอาจจะเป็นติดลบหรือไม่ก็อาจจะมากกว่า100ปีก็เป็นได้แต่ใครจะสนละ
                เจ้าหน้าที่บอกว่าผมสามารถจัดการกับเงินจ่ายครั้งสุดท้ายที่ตีเป็นเงินของยุคนี้แล้วถือว่ามากพอสมควรแล้วจัดการเรื่องเงินๆทองๆของยุคนู่นก็ได้ตามที่ผมต้องการ

“เป็นคนแบบไหนหรอครับผู้หญิงคนนั้นน่ะ”เจ้าหน้าที่คนเดิมถามผม

“ก็...สำหรับยุคของเราถือว่าไม่สวยน่ะครับ”

“แต่ว่าคุณชอบเธอสินะ...อายุมากกว่าคุณไม่ใช่หรอ?”

“น่าจะเป็นอย่างงั้นนะ”ผมบอกทั้งๆที่ไม่ได้รู้ข้อมูลอะไรเกี่ยวกับเธอเลยแม้แต่น้อยมันอาจจะใช้และไม่ใช่
                “เอาเป็นว่าตอนนี้ขอแสดงความยินดีด้วยคุณได้เป็นผู้เปลี่ยนแปลงเศษเสี้ยวประวัติศาสตร์แล้ว”ในความเป็นจริงมันไม่ใช้เรื่องหน้ายินดีเท่าไร

สำหรับนักเดินทางข้ามเวลามันอาจจะเป็นจุดสิ้นสุดของการเดินทาง

แต่สำหรับผมมันคือการเริ่มต้น...

.....

...

...

หรือเปล่า?

 

แด่นัดเดินทางข้ามเวลาทั้งหลาย

ทุกคนต่างต้องเดินผ่านกาลเวลาบ้างไปข้างหน้าบ้างไปข้างหลัง

ผมที่เดินถอยหลังมาไกล

กำลังจะเดินไปข้างหน้าบ้าง

เพื่อตามหาสิ่งที่หายไป...หรือเปล่านะ

//แสงแรก\\

 

 

edit @ 16 Aug 2014 16:09:16 by //แสงแรก\\

Comment

Comment:

Tweet

คุณพระ

#3 By fhilipda on 2014-09-04 21:52

Hot! Hot!

#2 By BPPBPP8 on 2014-08-26 21:29

Hot! Hot!

#1 By Specially time by hnuine on 2014-08-21 16:21