บอกรัก...

posted on 05 Oct 2014 22:44 by ninesun directory Fiction, Diary

                หากคุณกำลังรักใครซักคนอยู่...จงพูดออกไป...จงส่งต่อความรู้สึกทั้งหมดที่คุณมี...ส่งไปให้ถึงคนคนนั้นจงอย่าเก็บมันไหวให้อึดอัดใจ...ความรักไม่ใช่สิ่งเลวร้ายแม้มันจะทำร้ายเราก็ตาม

 

                “อีเป้...ดูนั้นดิพระจันทร์เต็มดวงวะ”ผมที่นอนแผ่อยู่บนจุดสูงสุดของด่านฟ้าของหอพักเรียกหญิงสาวรุ่นเดียวกันที่กำลังยืนถ่ายรูปวิวเมืองที่ไม่เคยหลับไหล

                “เฮ้ยจริงดิ...ยังไม่ถึงลอยกระทงเลยนะเว้ยรีบเต็มดวงไปเปล่าวะ”เป้หญิงสาวผมสั้นในชุดเสื้อวอท์กางเกงขาสั้นถามขึ้นแต่สองมือนั้นยังประคองกล้องDSLRและยังคงให้ความสนใจแสงสีของเมือง

                “วันนี้ขึ้น 15 ค่ำไงไม่รู้หรอ?”ผมถามกลับ...มันไม่ใช้เรื่องแปลกอะไรที่พระจันทร์จะเต็มดวงในวันขึ้น15ค่ำ แต่ที่พูดออกไปมีนมีเพียงความรู้สึกที่ว่า “สวยดีนะ”ผมพูดออกมาแม้จะเป็นเพียงวัตถุกลมๆที่อยู่ไกลออกไปจะโลกประมาณสี่แสนกิโล เป็นระยะทางที่ไกลน่าดู ที่น่าตกใจคือสาตาของเราสามารถมองเห็นสิ่งที่อยู่ไกลขนาดนั้นได้ ยังไงกันนะ...

                “สวยวะ...ดูดิดูนี้”เป้ปีนขึ้นหาผมและเปิดรูปที่พึ่งถ่ายมาสดๆร้อนๆให้ผมดู

                “อืม...สวยดี”ผมตอบก่อนจะกลิ้งตัวหลบไปอีกทาง

                “หมายถึงคนถ่ายหรือว่ารูป?”เป้วางกล้องลงข้างๆผมแล้วค่อยนั่งลงเราสองคนห่างกันแค่กล้องหนึ่งตัวขั้นกลาง ผมพลิกตัวไปอีกข้างแล้วตอบไปว่า “ไม่รู้กูหิว...”

                “เคยตอบอะไรตรงๆบ้างเปล่าวะ?”เป้ถามกลับน้ำเสียงเริ่มที่จะโมโหหน่อยๆ

                “ขอสอบ อาจารย์ตรีไง...อันนั้นกูตอบโคตรตรงเลยนะแต่เขาให้กูผิดวะ”

                “แกตอบไปว่า?”

“ผมไม่รู้ครับ”ผมตอบก่อนจะพลิกตัวกลับมาอยู่ในท่าเดิมก่อนจะยกมือขึ้นปิดแสงไฟบนด่านฟ้า“มีดาวด้วยวะเป้”ผมหันหน้าไปทางที่เป้อยู่ เห็นเธอก็นอนแผ่เช่นเดี่ยวกัน

“โม้ละ...”เป้บอกแล้วก็หยิบกล้องขึ้นมาพยายามที่จะถ่ายรูปพระจันทร์เอาไว้

“จับดีๆดิเฮ้ยกล้องแพงนะ”ผมบอกความเคยชินกับการจับกล้องของผู้หญิงคนนี้...ทุกครั้งที่เห็นเป้ถือกล้องมันน่ากลัวพอๆกับการส่งปืนลูกโม่ บรรจุกระสุนเต็มแม็กและปลดเซฟตี้ให้กับเด็ก6ขวบไปเล่น ยังไงยังงั้น

แช๊ะ...

เสียงลั่นชัตเตอร์ดังขึ้น ผมถอนหายใจ “เดือนหน้าลอยกระทง...แกจะไปเปล่าวะเป้”ผมถามขึ้นแม้จะรู้สึกว่าวิธีกาจจับกล้องของเธอจะเป็นอันตรายก็ตาม

“คงไปกับพวกไอ้โจอะ...แกอะ”เป้ถามกลับ

“กูว่าจะแว่บไปทะเลซักอาทิตย์วะแล้วค่อยกลับมาเรียน”ผมตอบ“คนมันเยอะวะไม่อยากอยู่ในเมืองออกไปที่ๆไม่มีคนสบายใจกว่าเยอะ”

“ว่างเน้อ...ไอ้ติส”เป้บอก “ไม่ไปด้วยกันเหมือนปีที่แล้วหรอวะ”

“ไม่วะ...คนเยอะแย่งกันกินแย่งกันใช้ วุ่นวายจะตายอีกอย่างไปกับพวกไอ้โจทีไรเสียเป็นพันทุกที”ผมตอบ“อีกอย่างไปเดี่ยวก็ไปเป็นก้างอีก...น่าเบื่อจะตาย”

“หึงเราอะดิ”เป้พูดแล้วก็หัวเราะออกมา

ผมไม่ได้ตอบไปในทันทีได้แต่คิดอะไรเรื่องอะไรเรื่อยเปื่อย “หึงไอ้โจ”

“...”

“...”

“กูเล่นมุกครับ”ผมพูดออกไปในที่สุด

“ไม่เคยตอบคำถามใครดีๆเลยสินะ”จริงอย่างที่เป้บอก ถ้าไม่ตอบด้วยคำถามก็จะเปลี่ยนประเด็นไปซะดื้อ ทั้งๆที่เรียนสื่อสารแท้ๆแต่กลับสื่อสารไม่ค่อยเข้าใจกัน คำถามบางอย่างก็ปล่อยให้ว่างในช่องคำตอบไว้อย่างงั้นไม่ได้คิดที่จะถามต่อเพิ่มจะเติมคำตอบลงไป ไม่ว่าจะเป็นคำถามของคนอื่นหรือคำถามของตัวเองก็ตาม บนด่านฟ้ายังมีแต่ความเงียบผมยังคงมองดวงจันทร์อยู่อย่างงั้น

“ที่จริงก็อยากพูดอะไรตรงๆนะแต่แกเคยรู้สึกปะแบบว่าถ้าบอกออกไปตรงๆแล้วอะไรอะไรมันจะยากขึ้น”ผมบอก “เช่นแบบถ้าบอกว่ารูปที่แกถ่ายไม่สวยเนี่ยอะไรแบบนี้กูจะไม่เจ็บตัวฟรีๆหรอวะ”

“ถามจริงเคยบอกชอบหญิงตรงๆบ้างปะ?”เป้ถามขึ้น

“ไม่วะ”ผมตอบเกือบจะในทันทีที่เป้พูดจบ “แต่ก็พยามทำให้รู้นะ”ผมเหล่ตาไปทางที่เป้อยู่พบว่าเธอลุกขึ้นนั่งและแหงนหน้าขึ้นไปบนบ้านและใช้มือสองข้างพยายามบังแสงไฟแบบที่ผมทำ ผมพูดต่อ “เวลาแบบบอกไปแล้วกลัวมันจะเสียความรู้สึกไม่ก็ขึ้นหน้ากันไม่ติดอะไรแบบนี้วะ”

“มันก็ยังดีกว่าไม่ได้บอกเปล่าวะ?”เป้พูดพยายามจะไล้ผมให้จนมุม“ผู้หญิงเขาไม่ได้อ่านใจผู้ชายได้นะเว้ยว่าใครคิดยังไงกับเขา”

“ว่าแต่กู...แกยังไม่กล้าบอกไอ้โจก่อนเลยไม่ใช่ไง...กูมันพวกไม่แน่ใจไม่ทำวะ...อีกอย่างบางครั้งแน่ใจยังแป๊กเลย”ผมบอก “อีกอย่างถ้าวันนั้นเป็นคนอื่นที่ไม่ใช่ไอ้โจแกจะรับมันเป็นแฟนเปล่าละ”ผมพูดต่อแต่ยังคงนอนในท่าเดิม“ถ้าแกไม่ได้ชอบมันอยู่เหมือนกันกับที่มันชอบแกอะไรงี้อะ”

“ก็นั้นไง...เป็นผู้ชายก็น่าจะบอกก่อนไม่ใช่หรอวะ...ทำใจแมนๆหน่อยดิทีตอนซื้อหวยนี้กล้าได้กล้าเสียเชียวนะ”เป้บอก ผมเห็นด้วยกับความคิดนี้นะ...แต่ก็คิดว่า “เรื่องพวกนี้มันเอามาวัดกันได้ซะที่ไหนวะ”ผมพูดออกไปตามที่คิด

“เออแต่ฉันก็สงสัยนะไอ้โจมันรู้ได้ไงวะว่าฉันชอบมันอยู่”เป้ถามขึ้น...มันทำให้ผมนึกถึงตอนที่พวกเราเข้าปีหนึ่งมาใหม่ๆ เด็กผู้หญิงตัวเล็กที่เที่ยวโหวกเหวกไปทั่ว ลุกขึ้นมาชนกับพี่ว้ากแล้วยังทำหน้าตาย กับเด็กผู้ชายที่ทำหน้าตาเวลาโดนทำโทษให้เต้นท่าแปลกๆต่อหน้าเพื่อน

“กูบอกมันเองอะ”

“จริงปะเนี่ย...แล้วไปบอกมันทำไมวะ”น้ำเสียงเป้เริ่มมีน้ำโหขึ้นมา

“กูรำคาญวะ...แมร่งจะได้ก็ไม่ได้กันอีกที...กั๊กกันไปกั๊กกันมาอยู่นั้นละ”ผมบอกต่อ

“เออที่ที่แกบอกว่าชอบเพื่อนคนนึงเนี่ย...ชอบใครวะไม่เห็นมีใครรู้เลย...บอกไปยัง”เป้ถามต่อ

“บอกนะ...คิดว่าบอกไปแล้วนะแต่ไม่น่าจะรู้”ผมตอบ

“ใครวะบอกฉันได้ปะ”

“อย่ารู้เลยรู้ไปช่วยอะไรได้วะ”ผมตอบก่อนจะลุกขึ้น “ถ่ายวิวเสร็จแล้วใช้ปะ...กูเอากล้องไปละนะ”ผมหยิบกล้องและปีนลงไปข้างล่าง “อย่าอยู่นานละเดี่ยวหวัดกินซะก่อน”

“เออๆ...ฝากล้างรูปด้วยนะ”เป้ตอบไล้หลังมา

“จ่ายตังด้วยละกัน”ผมตะโกนบอก

 

“แกรู้ปะ...เราจะไปทะเลด้วยเหตุผมสองอย่างวะ”ผมบอกกับเป้ในวันลอยกระทงปีที่แล้ว

“ทำไมวะ?”

“หนึ่งแมร่งอยากเที่ยว...สองแมร่งอกหัก”

“แล้วแกไปเพราะ…”

“ทั้งสองอย่าง”ผมพูดต่อ

“รู้มะที่จริง...กูชอบมึงวะ...อีเป้”

ผมว่าผมได้บอกไปหมดแล้วเพียงแต่...อาจจะดังไม่พอก็ได้

 

แสงแรก

Comment

Comment:

Tweet

confused smile Hot!

#2 By ปิยะ99 on 2014-10-07 11:04

Hot! Hot! Hot!

#1 By BPPBPP8 on 2014-10-06 00:27